ای دوست من،
من آن نیستم که مینمایم.نمود پیراهنی است که به تن دارم
پیراهنی بافته ز جان که مرا از پرسش های تو و
تو را از فراموشی من در امان میدارد.
آن منی که در من است،ای دوست، در خانه
خاموشی ساکن است
و تا ابد همان جا میماند،ناشناس و دست نیافتنی.
من نمیخواهم هر چه میگویم باور کنی و هر چه میکنم بپذیری
زیرا سخنان من چیزی جز صدای اندیشه های تو و کارهای
من چیزی جز عمل آرزوهای تو نیستند.